Voor 46 jaar heb ik het leven geleid van een vegetarische hamburger…
…Dat is de eerste zin van het vision paper dat ik een jaar geleden schreef om mijn graduate program af te ronden en mijn masterprogramma te starten bij het International Center of Creative Studies van de State University of New York. Ik leen deze hamburgervergelijking van Tal Ben-Shahar, voormalig Harvard-professor in positieve psychologie, die zijn geluksmodel ontwikkelde na een baanbrekend inzicht in een hamburgertent. Hij gebruikt verschillende soorten hamburgers als archetypes die verschillende patronen in houding en gedrag laten zien, patronen die wel of niet tot geluk leiden.
De vegetarische hamburger staat voor het archetype van de rat racer. Hij staat voor gezondheid en een beter leven in de toekomst, maar voor mij is het niet de meest aantrekkelijke hamburger om hier en nu te eten. Voor mij voelt het alsof ik investeer in mijn gezondheid door iets gezonds te eten, iets wat niet per se het lekkerst is, om in de toekomst een goed en gezond lichaam te hebben. Als een echte rat racer ben ik altijd bereid om het hier en nu op te offeren om mijn toekomstige doel te bereiken. Als ik dat doel haal, ben ik zo gelukkig als maar kan. Maar dat gevoel duurt nooit lang. Een doel bereiken voelt alsof je de volgende trede van een ladder bereikt, om vervolgens meteen omhoog te kijken naar de volgende trede…
Door continu vooruit te kijken, ontzeg ik mezelf de kans om hier en nu gelukkig te zijn, trots te zijn op wat ik heb bereikt, genoeg tijd te nemen om dieper in te gaan op wat ik heb ontwikkeld, te verrijken wat er al is en, het belangrijkste voor deze les, anderen de kans te geven om met me mee te doen.
Wat ik ook doe, ik merk altijd dat elke activiteit leuker wordt als je die samen met anderen doet. Diep vanbinnen besef ik dat ik, met mijn ervaring en de concrete resultaten van de dingen die ik doe, veel te delen heb en anderen kan inspireren, en dat ook doe. Ik zou graag meer met anderen samenwerken, een rolmodel zijn, mensen leren wat ik heb geleerd en anderen betrekken bij wat ik heb gemaakt. Ik weet waar ik goed in ben en waar ik hulp bij kan gebruiken. Ik heb het gevoel dat het enige wat ik hoef te doen, is voor de verandering eens niets doen. Stil staan, leren vertrouwen dat het hier en nu goed genoeg is. Vertrouwen dat de wereld niet stopt met draaien als ik even stop. Sterker nog, dat ik mijn wereld juist in beweging kan brengen als ik erin slaag lang genoeg stil te staan om anderen de kans te geven bij te komen. Op dit moment loop ik namelijk vaak zo ver vooruit dat bijna niemand me kan bijhouden, laat staan echt met me kan verbinden.
Mijn doel voor deze cursus is tweeledig. Ten eerste wil ik leren wat er voor mij persoonlijk nodig is om een betere leider te worden. Ik wil leren hoe ik mijn oude patronen kan doorbreken. Door dat eerste doel te bereiken, hoop ik bij mijn tweede doel te komen, anderen helpen om betere leiders te worden. Een belangrijk onderdeel van mijn werk is het begeleiden van leiders door verandering. Ik leer managers hoe ze change leaders kunnen worden. Dat doe ik met behulp van mijn ervaring, mijn observaties, mijn vaardigheden en ik kan sterke voorbeelden delen uit mijn eigen ervaring van hoe het juist niet moet. Het wordt tijd om die voorbeelden aan te vullen met goede voorbeelden van mezelf en beter, completer en volwassener te worden in het helpen van anderen om leiding te geven.
Terug naar waar ik begon, de hamburgervergelijking. Het is tijd om tonijn toe te voegen aan mijn broodje. Voor mij is tonijn het ingrediënt voor een hamburger dat nu lekker is en tegelijkertijd goede voeding biedt voor een gezonde toekomst. Ik zou blij zijn als het me de komende drie weken, tijdens onze leadership course, lukt om dit ingrediënt op zo’n manier toe te voegen dat het goed samengaat met de gezonde burger die ik al ben. En ik kijk ernaar uit om nauw met jullie allemaal samen te werken, zodat jullie mij kunnen helpen mijn doelen te bereiken en ik jullie kan helpen die van jullie te bereiken.
Om deze eerste blog af te sluiten, wil ik een paar inzichten delen over de teksten die we hebben gelezen over Buffett en Obama.
Professor Rollert noemde in de les eigenlijk al het belangrijkste punt dat mij opviel bij het lezen van de twee artikelen, namelijk reputatie. In het artikel over Buffett wordt meerdere keren, in verschillende bewoordingen, gezegd dat Buffett een icoon is. Alsof wat hij doet er niet meer toe doet. Obama wordt op een prachtige manier neergezet als een merk. Beide dingen kunnen waar zijn, maar in beide gevallen zijn ze niet zo begonnen. Ze zijn nu op een punt waarop anderen hen zien als een icoon of als een merk. En dat is het resultaat van jaren hard werken, toewijding, klappen incasseren en nog veel meer.
Wat ik in beide artikelen miste, was het perspectief van terugkijken naar waar ze vandaan kwamen. Wat is ervoor nodig om een icoon of een merk te worden? Ik, net als veel anderen, ken Obama eigenlijk pas sinds hij zich kandidaat stelde voor het presidentschap. Dat hij de eerste zwarte man was, welbespraakt was, slim was en standpunten uitdroeg waar ik me in kon vinden, heeft er allemaal aan bijgedragen dat ik hem een van de meest charismatische presidenten van de Verenigde Staten vind. Ik ging er eigenlijk gewoon van uit dat charisma iets was wat hij van nature had. Zo iemand naar wie je je automatisch toedraait als hij de kamer binnenkomt. Hoe interessant is het dan om te horen dat ook hij niet zo geboren is. Dat ook hij moeite heeft gehad om de aandacht van studenten vast te houden in de klas. Daarom zou ik graag dieper ingaan op wat ervoor nodig is om charismatisch te worden, omdat blijkt dat het een vaardigheid is die je kunt leren, of in ieder geval iets waarin je beter kunt worden. Voor mij is het sleutelwoord daarin authenticiteit. Niets verslaat authenticiteit.