Wanneer Bill Clinton zijn vrouw bedriegt, is dat jarenlang groot nieuws in elk land ter wereld. Ondanks alle kritische meningen heeft het geen gevolgen voor zijn presidentschap. Als Barack Obama Michelle had bedrogen, was zijn presidentiële carrière voorbij geweest. Zoals professor Rollert duidelijk stelde: dat kan twee redenen hebben. Ofwel omdat Michelle hem zou vermoorden, ofwel omdat het publiek dit gedrag van Obama niet zou accepteren. We bespraken in de les dat dit te maken heeft met het verschil in reputatie. Clinton heeft de reputatie van een levensgenieter en blijkbaar is vreemdgaan in dat geval te vergeven. Terwijl de brave Obama openlijk vertelt dat hij zijn vrouw meeneemt op date night, waardoor vreemdgaan met diezelfde vrouw voor het publiek onacceptabel zou zijn. Toen we daarna verder ingingen op campagnestrategieën die bewust zijn opgezet om een bepaalde kant van een kandidaat te laten zien, bleef ik kijken naar het woord authenticiteit dat we in grote letters op het bord hadden gezet en waarvan we het er allemaal over eens waren dat het zo belangrijk is om een echte leider te zijn.
Ik geloof enorm in authenticiteit, omdat ik het gevoel heb dat dit de enige weg is naar geloofwaardigheid. Om de een of andere reden voelde ik een spanning tussen authenticiteit en reputatie, zeker wanneer campagneteams veel investeren in het bouwen van een reputatie.
Dus mijn plan was om een blog te schrijven die het idee onderuit zou halen dat Amerikaanse presidenten echt authentiek zijn, omdat we hen niet kennen en hun authenticiteit wordt opgebouwd door hun campagneteams. Maar dat lukt me niet. De afgelopen uren ben ik door mijn aantekeningen gegaan, heb ik wetenschappelijke én populaire artikelen bekeken en moet ik concluderen dat mijn belangrijkste inzicht is dat je je merk vanuit de kern moet opbouwen. Als Obama niet echt een familieman zou zijn, zouden mensen door de foto’s en tweets heen prikken die zijn gezinsleven laten zien. De kunst van het campagneteam is om de kern te vinden waar mensen in willen geloven, daar een mooi maar waarheidsgetrouw beeld van te maken en dat vervolgens te verkopen.
Ik heb het gevoel dat reputatie en merk in de les door elkaar liepen, alsof merk een moderne naam is voor reputatie. Ik zou zeggen dat het merk is wat door campagneteams wordt opgebouwd en dat dit leidt tot een bepaalde reputatie. Het merk is wat je zegt en doet, terwijl je reputatie gaat over hoe mensen je zien en wat ze van je denken. Ik denk dat leiders een geloofwaardige reputatie hebben wanneer wat ze zeggen en wat ze doen met elkaar in lijn is. Hun publiek zal zich met hen verbinden wanneer wat ze verwachten overeenkomt met wat ze ervaren.
Daarom is het slim om een merk te bouwen dat dicht bij je hart ligt. Op die manier hoef je niet steeds na te denken over hoe je je moet gedragen. Het enige wat je hoeft te doen, is trouw blijven aan jezelf. Het spannende deel is om beter te begrijpen hoe mensen je zien, of wat ze van je verwachten. Daar komen de hulptroepen in beeld. Publieke figuren zoals presidenten en andere politici hebben hun spindoctors. Organisaties hebben hun strategie- en marketingafdelingen. Omdat ik zelf in het bedrijfsleven werk, ben ik in zakelijke content gedoken en vond ik een interessant onderzoek onder honderden merken. Respondenten in dat onderzoek werd gevraagd om hun verwachtingen en ervaringen met deze merken te beoordelen op negen aanjagers van authenticiteit. Het onderzoek zelf en de uitkomsten zijn hier niet heel relevant. Wat mij wel triggerde in dit artikel, is dat ze verschillende aspecten hadden benoemd die samen authenticiteit vormen. In hun zakelijke voorbeeld kozen ze voor aanjagers rondom:
Managementgedrag
• Het juiste doen
• Consistent presteren
• Geloofwaardige communicatie
Voordelen voor klanten
• Innovatie
• Klantzorg
• Betere waarde
Maatschappelijke impact
• Zorg voor medewerkers
• Impact op de gemeenschap
• Zorg voor het milieu
Ik vind het interessant dat je je authenticiteit kunt sturen om te voldoen aan de verwachtingen van de mensen van wie je wilt dat ze je volgen, en die verwachtingen zelfs kunt overtreffen. De doelgroepen voor wie je een authentieke leider wilt zijn.
Dus ik heb de kern gevonden. Gisteravond verliet ik de les met het gevoel dat authenticiteit nep werd zodra anderen ermee gingen sleutelen. Nu realiseer ik me dat het niet nep is, maar een keuze. Ik zie nu dat je kunt sturen hoe je ervoor kiest om je ware zelf te laten zien. Net als op Facebook, waar we kiezen wat we wel en niet delen.
Ik neem dit inzicht, samen met het concept van authenticiteitsaanjagers, als startpunt om mijn eigen authenticiteit bewuster vorm te geven. Ik kijk naar wat mijn kern is en welke aanjagers ik als leider wil laten zien. Ik zal dit opschrijven, ongetwijfeld gevolgd door veel andere actiepunten die ik mezelf naar aanleiding van deze les meegeef.