Drie weken geleden begon ik mijn blogreeks met het idee dat ik tonijn wilde toevoegen aan mijn broodjes. Om je geheugen even op te frissen: ik gebruikte de hamburgeranalogie van Tal Ben-Shahar en zei dat ik op dit moment een vegetarische hamburger ben. Die is voor mij niet het lekkerst terwijl je hem eet, maar wel een goede keuze voor een gezonde toekomst. Ik wilde een ingrediënt toevoegen dat nog steeds bijdraagt aan een gezonde toekomst en tegelijkertijd zorgt voor meer plezier in het hier en nu. Ik koos voor tonijn als het heerlijke, gezonde ingrediënt om van te genieten tijdens het eten.
Ik had vrij duidelijke redenen waarom ik meer van het huidige moment wilde genieten, en dat leidde tot vrij duidelijke leerdoelen. Zoals altijd kwam ik naar deze cursus als een chick on a mission. Ik wilde inzichten en vaardigheden opdoen om (1) mezelf niet langer de kans te ontzeggen om hier en nu gelukkig te zijn, (2) trots te zijn op wat ik heb bereikt, (3) voldoende tijd te nemen om dieper in te gaan op wat ik heb ontwikkeld, (4) te verrijken wat er al is en, het belangrijkst voor deze cursus, (5) anderen de kans te geven om met mij mee te doen.
Mijn doel was om beter inzicht te krijgen in mijn sterke en zwakke punten als leider, en in wat er voor mij persoonlijk nodig is om anderen te inspireren. Nu, drie weken later, op de laatste dag van onze cursus, reflecteer ik op wat ik heb geleerd. Ik realiseer me dat ik veel nieuwe inzichten heb opgedaan uit de wijsheid van onze professor, via zijn lessen en de literatuur. Ook heb ik veel geleerd door mijn inzichten in de blogs te vertalen naar mijn huidige wereld, en door jullie allemaal, via jullie inspirerende, prikkelende blogs en onze open gesprekken.
Ik ga hier niet eens beginnen aan alle concrete dingen die ik heb geleerd uit de literatuur en van alle mensen die ik in de klas heb ontmoet. Dat vat ik samen in mijn eindessay, dat ik overigens graag deel met iedereen die het wil lezen. In deze post sta ik stil bij de belangrijkste leiderschapsprincipes waarop ik me wil richten wanneer ik Harvard verlaat.
1: Een evenwichtige blik op sterke punten en ontwikkelkansen
Als perfectionist focus ik me altijd op wat ik kan leren. Ik richt me op waar ik nog niet goed in ben. Dat is natuurlijk een goede manier om jezelf te ontwikkelen, maar tegelijkertijd zorgt zo’n eenzijdige focus ervoor dat ik onzeker word over mezelf. Ik zou mijn sterke punten moeten koesteren en ze moeten gebruiken om anderen te inspireren. Net zoals de moeder van Branson Richard leerde om niet verlegen te zijn en niet op zichzelf gericht te blijven, maar juist extravert te zijn en zich op anderen te richten. Ik moet leren om niet onzeker te zijn en me niet te focussen op wat ik niet kan, maar trots te zijn en anderen tegemoet te treden vanuit mijn kwaliteiten.
2: Vertrouwen
De grootste uitdaging waar ik voor sta, is vertrouwen, in de breedste zin van het woord. Punt 1 verwijst natuurlijk al naar vertrouwen in mijn eigen capaciteiten. Vertrouwen dat ik goed genoeg ben. Omdat ik zulke hoge standaarden heb, vind ik het ook lastig om erop te vertrouwen dat anderen het beste werk zullen leveren. Ik vind het vervelend om dit toe te geven, maar diep vanbinnen weet ik dat ik moeite heb om er echt op te vertrouwen dat anderen volgens mijn standaarden zullen presteren. Als ik nauwer met anderen wil samenwerken, moet ik leren hoe ik de mensen selecteer die ik vertrouw en die goed genoeg zijn. En wanneer ik die mensen heb gevonden, moet ik er ook echt op vertrouwen dat zij zullen leveren. Ik weet dat het eigenlijk gek is om zo te denken, want ik ben me er heel goed van bewust dat er veel dingen zijn die anderen beter kunnen. En ik weet hoeveel beter dingen kunnen worden door samenwerking. Dat weet ik rationeel. Nu moet ik leren om dat ook echt zo te voelen.
3: Controle loslaten
Misschien zou dit een subpunt van punt 2 moeten zijn, omdat ik mijn controle moet loslaten als ik anderen de ruimte wil geven om samen te werken. Maar omdat dit zo’n belangrijk punt is voor een perfectionistische controlfreak zoals ik, heb ik besloten er een apart punt van te maken en zo het belang ervan te benadrukken.
4: Stilstaan
Als ik mensen de kans wil geven om mij te volgen, moet ik stoppen met wegrennen. Ik moet leren om van tijd tot tijd stil te staan, zodat anderen dichter bij mij kunnen komen. Een van de dingen waar ik de afgelopen drie weken het meest van heb genoten, was de tijd nemen voor reflectie. Ik vond het heerlijk om elke ochtend tijd vrij te maken om na te denken over hoe de lessen uit de cursus aansluiten bij de thema’s waar ik me in mijn leven en werk op richt. Hier is dat makkelijker, omdat de cursus het enige is waarop ik me hoef te concentreren. Thuis moet ik reflectietijd echt organiseren, zodat die niet verloren gaat tussen mijn rollen als consultant, moeder, dochter, partner en vriendin. Mijn intentie is om blogs te blijven schrijven, omdat er nog zoveel inzichten zijn die ik niet heb gedeeld. Ik merk hoe het delen van gedachten in blogs ook anderen uitnodigt om te reflecteren. Ik vind het een fijne manier om feedback te ontvangen die helpt om mijn gedachten te ordenen. En ik vind het waardevol om te delen en hopelijk anderen te inspireren.
5: Openstellen en samenwerken
Ik hoop dat al het bovenstaande er uiteindelijk toe leidt dat ik me meer openstel, voor mezelf en voor anderen. Ik hoop dat het de juiste mensen uitnodigt om mij te volgen, geïnspireerd te raken en samen nieuwe ideeën en uitdagingen op te pakken.
Mijn laatste vraag aan jullie is of jullie mij advies en tips willen geven over hoe ik mijn leiderschapsprincipes tot een succes kan maken. Alle tips vanuit jullie eigen ervaring zijn welkom. Ook alle feedback die jullie voor mij hebben, gebaseerd op wat jullie de afgelopen weken van mij hebben gezien. Ik sta open voor alle ideeën en gedachten. Ik heb er enorm van genoten om intensief met jullie samen te werken en zou graag contact houden. Als er iets is wat ik kan doen om jullie denken te blijven uitdagen, dan doe ik dat ook met alle plezier. Mijn e-mailadres is anneke@zincommunicatie.com.