Ze passen allemaal de 5-uursregel toe, las ik gisteravond in een artikel op Inc., geschreven door Michael Simmons. Simmons heeft grote leiders bestudeerd en ontdekte dat degenen die eruit springen één gemeenschappelijk gedrag delen: ze nemen één uur per dag, vijf uur per week, voor bewust leren. Dat leren valt in drie categorieën: lezen, reflectie en experimenteren. Simmons geeft voorbeelden van de grote leiders waar we het in de les over hebben gehad. Hij noemt Warren Buffett en Elon Musk. Ook laat hij zien dat Ben Franklin zijn hele leven elke dag tijd vrijmaakte voor “experimenteren, brainstormen met gelijkgestemden en het bijhouden van zijn deugden”. Over dat laatste hebben we alles gelezen in zijn Portable Franklin, waarin hij allesbehalve bescheiden is over zijn deugden.
En misschien nog wel het belangrijkst: Simmons maakt expliciet dat grote leiders niet zomaar in het diepe springen om te zien of hun briljante ideeën en geesten blijven drijven. Ze springen eruit omdat ze vaardigheden ontwikkelen, iets wat volgens hem enorm wordt onderschat. Er is een reden waarom Marc Zuckerberg vaak als voorbeeld wordt gebruikt, zegt Simmons. Het is omdat er niet veel van dat soort mensen zijn. Hij is iemand die zijn vaardigheden continu ontwikkelt. Hij is een van de mensen die doelbewust oefent. Hij is een van de grote leiders die de 5-uursregel toepast.
Door dat te doen, voorkomt Marc Zuckerberg dat hij in stukken wordt gehakt zoals Caesar. Waar Caesar zichzelf als onveranderlijk zag, als de echte Poolster, met alle aandacht op zichzelf gericht, blijven Zuckerberg en andere voorbeelden van grote leiders hun vaardigheden continu ontwikkelen om allesbehalve statisch en op zichzelf gericht te zijn. Gisteren hadden we het over het belang van oriëntatie. We waren het erover eens dat het beter is om je oriëntatie op andere mensen te richten dan op jezelf. En we bespraken dat je de mensen met wie je omgaat eigenlijk als je idolen zou moeten zien. Een concept dat goed wordt beschreven in Defoe’s The Complete English Tradesman. De klant heeft altijd gelijk. En dat geldt niet alleen in de retail. Iedereen die leidinggeeft, zou zijn publiek continu moeten bestuderen en leren wat hen drijft, welke behoeften ze hebben en hoe ze willen dat die behoeften worden vervuld. Het vraagt bewust leren om soms je adem in te houden en de klant zich koning te laten voelen, in plaats van hem een klap in het gezicht te geven.
We eindigden de les met de gedachte dat de principes van Dale Carnegie over “hoe je een vriendelijker persoon wordt”, “hoe je mensen meekrijgt in jouw manier van denken” en “hoe je een leider bent” allemaal sterke principes zijn, maar dat ze alleen werken door doelbewust te oefenen. Waarom zou je dat dan niet doen via de drie leervormen van de 5-uursregel? Lees erover om echt te begrijpen wat ze betekenen. Bestudeer ze vanuit verschillende perspectieven. Ik weet zeker dat er genoeg voorbeelden zijn die laten zien hoe ze wel en niet hebben gewerkt. Experimenteer ermee en reflecteer op je experimenten. Ontdek wat goed werkte en wat niet, zowel door zelfreflectie als door te reflecteren met anderen op wie je hebt geëxperimenteerd, of die jou hebben zien experimenteren.
Experimenteren, gewoon dingen uitproberen, kan je ver brengen. Dat zagen we bij onze gastspreker over Obama’s fondsenwerving, Michael O’Neil. Hij is het levende voorbeeld van gewoon naar buiten gaan en dingen gaan doen. Dingen uitproberen, falen, na een rit van achttien uur terug naar Ohio worden gestuurd en vervolgens weer terugkomen om het opnieuw te proberen. Dapper genoeg zijn om gewoon de telefoon op te pakken en acties te ondernemen totdat iemand zegt dat je moet stoppen. Dat experimenteergedrag bleef hij laten zien toen hij Obama’s campagne leidde, bijvoorbeeld door als een van de eersten online fondsenwerving te doen, en meer. Dit gedrag bracht Michael uiteindelijk tot een positie in het Witte Huis. De vergelijking klopt niet helemaal, omdat dit voor Michael geen bewust leeruur was bovenop zijn “gewone” werk. Voor hem was dit zijn werk. Het was leren op de werkvloer. Maar ik denk dat wanneer we verder komen in onze carrière en op een punt komen waarop leren op de werkvloer niet meer zo sterk aanwezig is, omdat we het allemaal al hebben gezien, meegemaakt en gedaan, dat dit precies het moment is waarop je het aan jezelf verplicht bent om terug te keren naar bewust leren. Op dat punt heb je vast één uur per dag, of in ieder geval vijf uur per week, om te leren over je publiek en over wat ervoor nodig is om hen als je idolen te behandelen…