Gisteren was de eerste les die me niet echt greep. Het onderwerp kunst ligt me niet zo en onze gastspreker wist me niet te betoveren met zijn koninklijke sterrenstof… Sterker nog, het feit dat hij zo de nadruk legde op de commerciële kant van de kunstwereld, werkte voor mij juist averechts. Ik vind het mooi als mensen genieten van schoonheid in de vorm van kunst. Maar wanneer kunst een manier wordt voor miljardairs om hun macht te etaleren, haak ik af. Ik voelde diezelfde afstand ook bij sommige teksten. Toen ik in het boek Absentee Ownership van Thorstein Veblen het hoofdstuk The Captain of Industry las, kon ik alleen maar denken: en dan? Ja, we zijn verschoven van captains of industry die alles zelf deden naar een behoefte aan meer expertise en management. En? Ik kreeg de boodschap hierin niet te pakken… Deze les was dus hard op weg om de offday van de cursus te worden… En toen…
…zat ik aan het einde van de les ineens weer helemaal in mijn enthousiasme. Toen we de dialoog tussen Barack Obama en Hillary Clinton bespraken, viel er iets op zijn plek. In de dialoog waarin beide kandidaten indirect werd gevraagd wat voor soort president ze zouden zijn, speelde Obama de kaart van de visionair. De man met oog voor het grotere geheel, die het niet alleen kan en een sterk team om zich heen moet bouwen om het voor elkaar te krijgen. Hillary zorgde ervoor dat ze duidelijk maakte dat zij in control zou zijn. Ze zou overal bovenop zitten. Ze zou precies weten waar haar staf mee bezig was. Ze zou de zaken zelf in handen nemen. Mooi samengevat als de leider tegenover de baas. Dus wie zou jij kiezen?
Professor Rollert kwam terug op het idee dat het draait om het framen van de vraag. Is je vraag: “Hoe zorgen we ervoor dat we in dit land de controle houden en effectief omgaan met alles wat op ons pad komt?” Of is je vraag: “Hoe maken we dit land het beste dat er is?” Of vragen in die richting… Welke kandidaat je kiest, hangt af van jouw vraag en van wie jouw vraag beantwoordt.
Het framen van de vraag is een onderwerp dat we eerder hadden besproken. Toen we het er voor het eerst over hadden, begreep ik het zo: je ontdekt wat mensen willen. Of anders gezegd, je achterhaalt wat hun vraag is, begrijpt waar ze naar zoeken en zorgt ervoor dat jij het antwoord bent op die vraag. Je zorgt ervoor dat wat jij zegt je publiek het gevoel geeft dat jij het probleem oplost dat zij hebben. Wanneer ze zien dat jij het antwoord bent op hun behoeften, kiezen ze voor jou.
Wat steeds in mijn hoofd bleef opkomen, was de vraag naar authenticiteit. De vraag hoe je je eigen waarden en overtuigingen kunt verdedigen wanneer je in feite de vraag van iemand anders beantwoordt. Waar blijft authenticiteit als die vraag niet aansluit bij jouw waarden en overtuigingen?
En toen realiseerde ik me gisteravond dat het meer marketing is dan ik eerst dacht. Het werd me duidelijk dat, net zoals marketeers een behoefte creëren bij consumenten, politieke leiders de vraag creëren. Apple heeft onze behoefte aan iPods en smartphones gecreëerd, waarmee we tegenwoordig bijna alles doen behalve simpelweg bellen. We hadden geen idee dat we dit nodig hadden in ons leven en nu hebben we geen idee meer hoe we zonder kunnen leven. Op dezelfde manier kunnen leiders je bewust maken van de problemen die je in je leven hebt, zodat zij te hulp kunnen schieten en jouw problemen kunnen oplossen.
Dit klinkt misschien nep, maar eigenlijk vind ik het een slimme manier om de aandacht van mensen te krijgen. Het is een sterke manier om mensen voor je te winnen met de kracht die jij te bieden hebt. Als je trouw bent aan je waarden en overtuigingen en je oprecht gelooft dat wat jij te bieden hebt dingen beter maakt voor je publiek, dan is het een mooie manier om mensen op een authentieke manier naar een betere plek te leiden.
Langzaam, stap voor stap, zie ik de puzzelstukjes op hun plek vallen en zie ik duidelijke opdrachten voor mezelf in mijn leiderschapsreis. De vraag die ik mezelf moet stellen is: “Waarvoor en voor wie wil ik het antwoord zijn?”
Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Want tot de kern komen van wat jou de beste persoon maakt om op een bepaald gebied leiding te nemen, is hard werken. Beslissen welke vragen je wel en niet beantwoordt, is een moeilijke taak. Ik vond een blog van Tim Hulme van OpenIDEO met een paar goede tips om dit goed te doen. Eigenlijk sluiten ze goed aan bij de manier waarop ik met mijn klanten het Creative Problem Solving-proces, CPS, aanpak. Neem het framen van de vraag serieus. Besteed ongeveer 20 procent van je tijd aan het definiëren van de juiste uitdaging of vraag, voordat je doorgaat naar alle manieren om die te beantwoorden. Begin met het einde voor ogen. Dat betekent dat je eerst nadenkt over hoe succes eruitziet door jezelf bij het einddoel te plaatsen en terug te kijken naar hoe je daar bent gekomen. Bij OpenIDEO noemen ze dit op een wat morbide manier een pre-mortem, omdat ze het gebruiken om falen te voorkomen. Ze stellen voor om je voor te stellen dat je aan het einde van het project bent en jezelf af te vragen waarom het misschien is mislukt. Kom tot de beste vraag door veel vragen te bedenken. Te vaak definiëren we een vraag of idee en beginnen we meteen met het bouwen van de oplossing of het antwoord. De beste resultaten ontstaan wanneer je eerst veel opties bedenkt en daarna de beste kiest, of een paar combineert tot de beste. Verschillende vragen leiden tot verschillende antwoorden. Dus hoe meer vragen je hebt, hoe meer keuzes je hebt om heel specifiek te worden over jouw antwoord. Blijf niet in het midden hangen, zoals marketeers zeggen wanneer je probeert het antwoord op alle vragen te zijn. Kies in plaats daarvan zorgvuldig op welke vraag jij het beste antwoord hebt. En wanneer je hebt gekozen wat jouw antwoord is op welke vraag, ben je nog niet klaar. Je moet continu blijven evalueren om te kunnen evolueren en de leider te blijven die weet hoe hij of zij de belangrijkste vraag op de beste manier beantwoordt.